Γιατί οι γάτες κυνηγούν ακόμα και όταν δεν πεινούν;

Η γάτα είναι ίσως το μοναδικό ζώο, που όσο κι αν εξαρτηθεί από την συμβίωση της με τον άνθρωπο, κατορθώνει να διατηρεί ανέπαφα τα ένστικτα του είδους στο οποίο ανήκει- των αιλουροειδών. Τα κοινά γνωρίσματα της κατοικίδιας γάτας με τους άρχοντες της ζούγκλας είναι πολλά – ένα από τα πιο χαρακτηριστικά , είναι το κυνήγι.

Τα αιλουροειδή είναι ζώα αρπακτικά. Για να εξασφαλίσουν την τροφή τους πρέπει να κυνηγήσουν και για τον σκοπό αυτόν, η φύση τα έχει εφοδιάσει με συγκεκριμένα ιδιαίτερα όπλα. Οι οξύτατες αισθήσεις τους , η αθόρυβη και ευέλικτη κίνηση, η αναρρίχηση και η μεγάλη αντίληψη είναι μερικά από αυτά. Τα ίδια ακριβώς που διαθέτει και η σύγχρονη γάτα.

Οι μικροί μας συγκάτοικοι που είναι σε θέση να ξεχωρίσουν τον κάθε τύπο και γεύση της κονσέρβας ή της κροκέτας τους, δεν κυνηγούν, βέβαια, για να επιβιώσουν. Κυνηγούν γιατί έτσι επιβάλλει το ένστικτο τους , εκπαιδεύουν πάντοτε και τα μωρά τους σε αυτή την διαδικασία και ακόμα και όταν το «θήραμα» είναι ένα έντομο ή απλά ένα παιχνίδι, τα καταφέρνουν θαυμάσια.

Η τεχνική του κυνηγιού της γάτας εξαρτάται από τον χώρο και το είδος του θηράματος που παραμονεύει. Συνήθως μένει εντελώς ακίνητη και περιμένει να εντοπίσει κάποιο θήραμα ή αντίθετα περπατά αργά και αθόρυβα , σταματώντας κάθε τόσο , έτσι ώστε να μπορέσει να εντοπίσει και τον παραμικρό θόρυβο. Όταν εντοπίσει την κρυψώνα της λείας της , στέκεται ακίνητη μπροστά της. Η ακινησία είναι απόλυτη – η γάτα γίνεται πραγματικά μέρος του τοπίου , έτσι το θήραμα είναι πολύ πιθανόν να μην μπορέσει να αξιολογήσει την κατάσταση και να μετακινηθεί. Είναι αξιοπερίεργο και χαρακτηριστικό πως δεν επιτίθεται ποτέ πριν βεβαιωθεί πως το θήραμα έχει απομακρυνθεί από την κρυψώνα του τόσο ώστε να μην προλάβει να επιστρέψει και να κρυφτεί.

Αν το θήραμα είναι μακριά της , μικραίνει την απόσταση που τους χωρίζει , με γρήγορα σάλτα, για να κρυφτεί ξανά , πιο κοντά αυτή την φορά. Αν ο χώρος είναι ανοιχτός και δεν μπορεί να της εξασφαλίσει κρυψώνα, πλησιάζει την λεία της αθόρυβα, περπατώντας με τα πόδια λυγισμένα , σχεδόν έρποντας, και με το σώμα πολύ κοντά στο έδαφος. Έτσι, ελαχιστοποιεί τον όγκο της και κατορθώνει να μην γίνεται άμεσα αντιληπτή.

Και στις δύο περιπτώσεις η επίθεση, όταν γίνεται, είναι αστραπιαία και σχεδόν πάντοτε επιτυχημένη. Και επειδή, ακόμα και ο πιο σκληρός κυνηγός χρειάζεται επιβράβευση, το πιο πιθανό είναι να καταλήξετε με το θήραμα στα πόδια σας και την γάτα σας να σας κοιτάζει, γεμάτη υπερηφάνεια!